01-06-2014

Als je het opschrijft, staat het meteen op papier.

De corruptie in het onderwijs in Indonesië begint al bij het lager onderwijs, niet dat het als vak wordt onderwezen, de ouders van de leerlingen worden ermee geconfronteerd en daarmee de leerlingen zelf, want daar wordt thuis over gesproken. Voor alle leerlingen van het lager en vervolgonderwijs wordt schoolgeld betaald, voor veel ouders is dit een zware last, het is niet alleen schoolgeld dat betaald moet worden, maar ook geld voor een paar uniformen. Daarnaast als de school van goede kwaliteit is en een grote populariteit geniet worden er zoveel leerlingen aangemeld dat de school wat extra heffingen oplegt om de mensen die het onderwijs aan die school kunnen betalen eruit te filteren, zo houd je een opleiding een beetje exclusief.

Er zijn goede scholen en slechte, voor de goede scholen, worden vaak extra bedragen gevraagd als een leerling daar toegelaten wil worden, zoals uang gedung (geld voor het onderhoud van het gebouw) uang banku (geld voor de bank waarop de leerling zijn onderwijs ontvangt) en meer van die fondsen waarvoor de ouders verzocht worden hun “vrijwillige” bijdrage te leveren. Schoolboeken moeten ook zelf gekocht worden, ieder jaar weer. Oude boeken mogen niet voor een opvolgend broertje of zusje gebruikt worden, nee ieder jaar nieuwe kopen, na gebruik weggooien. Wat een verspilling voor zo een arm land, bij het bestellen van deze schoolboeken wordt er een hoop gerotzooid voor wat bijverdiensten.

Er is al jaren sprake van dat het onderwijs tot de leerplichtige leeftijd op overheidsscholen gratis zou moeten zijn, maar dat komt niet echt van de grond. Hetzelfde is het geval met een ziektekostenverzekering voor de arme mensen in Indonesië. De lasten voor de gezondheidszorg en het onderwijs voor de kinderen zijn het zwaarst voor deze mensen.

Staatsinrichting en godsdienst, dat wordt er geleerd, want wordt belangrijk gevonden. In het algemeen vinden de leerlingen aardrijkskunde en vooral geschiedenis vervelende vakken, desinteresse dus. Aan sport wordt nauwelijks iets gedaan, behalve een beetje in een vreemd tenue over straat rennen. Als een leerling werkelijk iets leren wil dan is deze aangewezen op cursussen van buiten de school. Voor de minder schrandere leerling zijn er altijd mogelijkheden om de leraren en het schoolhoofd wat geld toe te steken zodat de school met een bevredigend resultaat wordt afgemaakt, dat zijn dus eigenlijk de slimme leerlingen.

Als de 6 jaar middelbare school met goed gevolg doorbracht zijn dan kan de leerling naar de universiteit. Er zijn in Indonesië vele universiteiten, elke kabupaten kent zijn universiteiten. De kwaliteit laat echter erg te wensen over. Er zijn maar enkele universiteiten die goed staan aangeschreven, voornamelijk gevestigd te Jakarta, Yogyakarta en Bandung. Voor de universiteiten moet een toelatingsexamen worden afgelegd. Een veel voorkomende praktijk bij deze toelatingsexamens is het gebruik van een zogenaamde “joki” dat is een slim iemand die het examen doet in plaats van de leerling zelf. Verder kan er gesteld worden dat de studenten meestal niet erg hard studeren, 2 – 3 uurtjes per dag is al erg veel, de rest van de tijd wordt besteed aan “santai”.

Na het vier jaar rustig aangedaan te hebben wordt het tijd voor de scriptie en dan komt de begeerde gelar, dat is de titel, als vanzelf. Als er iets belangrijk is in Indonesië dan is het wel een universitaire titel, liefst met de H. van haji voor de naam als teken dat men de bedevaart naar Mekka heeft gemaakt. Nou is het maken van een scriptie in Indonesië niet moeilijk want je kan het gewoon laten doen. In de universiteitssteden Jakarta, Bandung en Yogyakarta zijn er bedrijven die scripties maken. Men gaat naar zo een bedrijf toe, verteld wat je zo een beetje op een universiteit hebt uitgevoerd en het bedrijf maakt dan een scriptie voor je, kost twee maanden en in geld vanaf ong. 5 miljoen Rupiah, een moeilijke scriptie kost 10 miljoen. Daarvoor krijg je scriptie keurig gedrukt en ingebonden thuis bezorgd.

Er bestaat een gigantische markt voor deze scripties, want tegenwoordig moeten leraren en parlementsleden een universitaire titel bezitten als zij aan de slag in die beroepen willen. Het vreemde is dat er bijna nooit een scriptie wordt afgekeurd, want het onderwijzend personeel aan de universiteiten is op dezelfde manier aan hun scriptie gekomen. Het is in het moderne Indonesië veel belangrijker om slim te wezen dan over werkelijke kennis van zaken te beschikken.

Velen hebben een wetenschappelijke titel in dit land maar weten in feite niets van hun vakgebied, alles is door anderen gedaan, alleen maar om de felbegeerde titel aan de naam toe te kunnen voegen ter wille van gengsi (status). Ik ga hier niet beweren dat het in alle gevallen zo is, maar wel betreft deze oplichterij de meerderheid van degenen die een titel bij hun naam dragen. Je vraagt je toch af hoe een man die zich op een verkiezingsaffiche aankondig met de titel Drs. Of Dr.

 

En daarachter nog een afkortingen voor drie verschillende studierichtingen, die man moet toch heel erg hard in zijn avonduren hebben gewerkt. Als je ze dan hoort praten is het slechts dom gezwets wat er uit die monden komt. Bedenk eens dat de mensen functies uitoefenen met gekochte titels, om die functie te verkrijgen ook nog eens betaald hebben, wat is dan de kwaliteit van die mensen? (londoh)

Voor verkeerslessen is al helemaal geen geld beschikbaar. Verkeersregels ze bestaan op papier. Iedereen doet maar wat op de weg. Alle regels worden aan de laars gelapt. En ja… ook hier kun je laarzen kopen. Ons uitstapje naar de familie in Praya is goed verlopen. Geen schade o.i.d. Guus heeft het ziekenhuis verlaten en mag aansterken. Het is nu wachten op de uitslagen van de biopsie. 

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: