09-12-2014

Liefde is altijd ongerust zijn om de ander.

Jammer, Evelien meldde zich gisteren voor de hash af. Ze is ziek geworden is. Ook de echtgenote van Dian, Lisbeth, voelde zich niet goed. Rond koffietijd ga ik even bij Frank en Evelien op bezoek. Morgen vliegen zij terug naar België. Evelien voelt zich nog steeds niet “happy”. Hopelijk herstelt ze op tijd en heeft ze geen problemen in het vliegtuig. Wij wensen hen een goede reis en gezond weer terug.

De laatste dagen heeft het behoorlijk geregend. Maar er is nog geen sprake van echte tropische buien. Rond het middaguur betrekt meestal de lucht, dan wat onweer, vervolgens een uur regen, en dat is het dan. Dus nog geen enorme stortbuien / banjir-buien. Die enorme tropische buien leggen het openbaar leven vaak stil, er is niet om door te komen. Straten zijn vaak geblokkeerd door het vele water.

De boeren kunnen nog steeds niet aan de slag op de sawah’s. De sawah’s moeten eerst helemaal modderig zijn voordat de plantjes in de grond kunnen. Het planten van de rijst-plantjes is vaak een zaak voor de vrouwen, waarom weet ik niet.

Het regenseizoen is ook het seizoen met grote temperatuurschommelingen op een dag. Vlak voor de regenbui is het 32 – 34 C, na de regenbui zakt de temperatuur tot 26 C. Veel mensen zijn in dit seizoen ziek, verkouden of grieperig.

Begin van dit jaar is door de regering ingevoerd de “Kartu Indonesia Sehat” (KIS); dit is een ziektekostenverzekering, bedoeld voor alle indonesiers, maar vooral voor de minder draagkrachtigen. Bij de invoering was al duidelijk, dat het een hele onderneming zou worden om deze kaart goed ingevoerd te krijgen. Uit persberichten begreep ik, dat nu ongeveer 90 miljoen indonesiers deze “Kartu Indonesia Sehat” hebben. Op vertoon van deze kaart wordt men in het ziekenhuis (vrijwel) gratis geholpen.

Van de mensen hier ik gehoord, dat deze verzekering rp 25.000 per maand kost, per persoon. Voor een gezin met 2 kinderen is dit rp. 100.000, een erg hoog bedrag voor de mensen helemaal onderaan.

De allerarmsten konden vroeger met een “Surat miskin” (armenbrief) vrijwel gratis medische hulp krijgen, maar ook toen vielen velen buiten de boot. Velen wisten niet van het bestaan van de Surat af, veel anderen waren malu om er een aan te vragen.
Het grootste deel van de indonesiers zal deze “Kartu Indonesia Sehat” kunnen betalen. Maar er blijven nog vele miljoenen mensen over, die dit niet kunnen. Hoe men deze allerarmsten tegemoet wil komen, is niet duidelijk.

Behalve de “Kartu Indonesia Sehat” zal ook worden ingevoerd de “Indonesia Smart Cards” (KIP). Deze kaart zal worden gegeven aan kinderen in de school-leeftijd en die uit arme gezinnen komen.
Het zal een enorme onderneming zijn de komende tijd (jaren?) om alle armen echt van deze 2 kaarten te voorzien. Maar het is verheugend, dat er tenminste iets wordt gedaan.

Sherly gaat er even voor zitten, want er ligt een stapel strijkwerk. Zelf werk ik enkele administratieve zaken af. Het uitprinten van tickets e.d. Sherly geeft aan dat ze vanavond graag naar de tandarts wil, voor haar halfjaarlijks gebitsonderhoud. Zelf vermoed ze dat er een kies getrokken moet worden. Bij haar tandarts hoeven we geen afspraak te maken. Zorgen dat we omstreeks 17:00 uur daar zitten een dan wordt iedereen op zijn/haar beurt naar binnen geroepen. 

Iets na 17:15 uur melden wij ons aan de balie, van de praktijk. De echtgenote van de tandarts heet ons welkom. Zij vertelt ons dat er een patiënt reeds binnen is maar dat wij na hem aan de beurt zijn.Na een klein kwartiertje mag Sherly naar binnen en vraagt mij of ik met haar mee ga. Geen probleem. De tandarts onderzoekt haar gebit en is tevreden met het resultaat. Wel moet er een vulling vervangen worden. De kies, waar Sherly bezorgd om was, is nog goed genoeg. Zaterdag wordt de noodvulling vervangen en dan kan Sherly er weer een tijdje tegen. 

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: