10-11-2015

De dingen die u terloops opmerkt, dromend over iets anders en zonder te weten dat u ze ziet, die observeert u het best. Ziedaar de reden waarom de herinneringen uit uw kinderjaren onuitwisbaar zijn.

De afgelopen dagen zijn een aaneenschakelingen van emoties. Velen maken zich terecht ernstig zorgen om de gezondheid van Danny. Gisteren kregen we berichten te horen waar we niet vrolijk van worden. Het leven is voor sommigen zo kort. Door ziektes of ongelukken worden zij veel te snel van ons weggenomen. Jonge mensen die nog in de kracht van hun leven staan.

Vandaag zou bij leven en welzijn mijn eerste vrouw Ageet, 63 jaar oud zijn geworden. Het mocht niet zo zijn. Vandaag de sterfdag van onze vriend Guus. Al weer een jaar geleden dat we het trieste bericht kregen dat hij was overleden. Ook hij zat nog vol met plannen voor de toekomst. Zo zijn er nog velen, die te vroeg van ons weg gaan.

In de vroege ochtend wandel ik rustig naar de begraafplaats waar Guus begraven ligt. Maak er het graf schoon en bedek het met bloemen in naam van allen die hem missen. Rustig neem ik de tijd. Daarna terug wandelen naar Villa Tulip. 

Ook vandaag zijn er geen vooruitzichten dat het vliegveld geopend zal worden voor vliegtuigen. Het blijft een bende. Toch heb ikzelf het idee dat het wat minder wordt met de as. Kan aan mij liggen. 

En dan nog de bosbranden waar je bijna niet meer over hoort maar die er nog wel zijn. De schade is al twee maal groter als destijds met de tsunami in Aceh. Ook daar zijn diverse vliegvelden al geruime tijd gesloten en kosten de maatschappij handen vol met geld. Wat te denken van handel en toerisme. Het is een ramp jaar. 

Na de wandeling zoek ik de schaduw op in de beruga. Het is al ruim 33 graden in de schaduw. Prima uit te houden. Sherly heeft een mok Lombok koffie voor mij gemaakt. Zelf gaat ze een uurtje terug naar bed. De zwelling van haar tong neemt af en misschien dat we vanmiddag naar een tandarts kunnen. Volgens mij moet er een kies uit. We wachten het af.

Omstreeks 16:30 uur rijden we naar Mataram. Aangekomen bij de tandarts hoeven we niet te wachten. Er zijn geen andere patiënten.  De tandarts is een vriendelijke man en inspecteert het gebit van Sherly. Het ziet er netjes uit maar een kies moet opnieuw gevuld worden. Sherly is het eigenlijk een beetje zat dat de kies elk half jaar opnieuw gevuld moet worden maar ik overtuig haar dat trekken geen optie is. Dan gebeurt er wat je eigenlijk niet wilt. Mati lampu en dus geen stroom en dus kan de tandarts zijn instrumenten niet gebruiken. Morgen maar verder.

We besluiten om bij Danny in het ziekenhuis op bezoek te gaan. Niet zo zeer voor hem want hij ligt in coma maar om medeleven te tonen aan zijn echtgenote en familie. Gelukkig is het niet druk en worden we op de IC toegelaten. Het is triest om Danny te zien liggen. We blijven niet lang en nemen afscheid. 

Onderweg naar Villa Tulip zijn we beiden best aangedaan en zeggen niet veel. In de beruga nemen we de tijd om deze dag door te nemen. Het is niet alle dagen feest.

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: