19-10-2015

Ook met de stenen die jou de weg versperren, kun je iets moois bouwen.

Na een nachtrust, met  diverse onderbrekingen, stap ik omstreeks 07:00 uur van bed. Zahra is de enige die een goede nachtrust heeft gehad. Ze was erg beweeglijk in haar slaap en zwaaide met haar armen en benen van links naar rechts. Geregeld voelde ik een tik tegen mijn hoofd of een voet in mijn rug.

Mar is vroeg aanwezig en gaat direct in de woning aan het poetsen. Sherly gaat naar buiten en Zahra slaapt nog even door. Ik neem de tijd neem om Studio Sport te volgen. Neneng gaat met de motor naar Mataram. De motor krijgt een nieuwe nummerplaat. Dit gebeurt om de vijf jaar. Tevreden zet ik de tv na het journaal uit. 

Gisterenmiddag wilde ik nog even een biertje drinken op het strand en zakte af naar restaurant AW. Ik ga op het voor mij bekende plekje zitten. Het is er niet druk. Men vraagt mij wat ik wil drinken en een ober geeft mij de kaart. Een grote Bintang 45.000 rupiah. Nu weet ik dat verbouwingen geld kosten maar dat dit ten koste moet gaan van gasten is mij vreemd. Normaal betaalde ik altijd 27.500. De laatste periode 35.000. Nu dus 45.000. De reden is de verhoging van de bierprijzen. Wat een onzin!

Bij Sunshine en meerdere restaurants betaal ik tussen de 33- en 35.000 rupiah per fles. We spreken dus over een verschil van 30%. Ik zit op hetzelfde strand, aan dezelfde zee en een paar honderd meter verderop. Wat opvalt is dat je soms het bier in winkels koopt voor dezelfde prijs als op een terras.  Vreemd toch? En ik ben er nog niet achter gekomen, hoeveel de winst marche op een fles bier zit. In ieder geval voor mij voorlopig geen AW.  

Omstreeks 15:15 uur trek ik mijn wandelschoenen aan en ga naar de startplek in Batu Bolong. Ik merk al vrij vlug dat het erg warm is en ook nog eens benauwd. Er zijn zoals gewoonlijk twee routes uitgelegd. Zodra het sein voor vertrek gegeven is wandel ik naar de voorste groep. Aanvankelijk gaat het lekker en is er nog geen sprake van stijging. Dat veranderd zodra we de weg verlaten en de bush ingaan.

Langzaam voert de weg omhoog. Toch blijft het tempo redelijk hoog. Wanneer we op de heuvel zijn kunnen we kiezen tussen long of short. Gelet op de weersomstandigheden kies ik voor de short. Mijn benen voelen aan als blubber. De warmte is behoorlijk en de zon schijnt fel op onze hoofden. Zweten en nog eens zweten. Ik ben spaarzaam met mijn drinken.

Op een gegeven moment ben ik echt blij dat ik niet gekozen heb voor de “long”. In een moment van onachtzaamheid lig ik op mijn kont. Een glijpartij en de vermoeidheid zijn de reden. Bij de val blesseer ik mijn rechterwijsvinger. Gelukkig blijft het daarbij. Dat ik niet de enige ben die vermoeid is zie ik af aan de gezichten van mijn mede wandelaars. Rode, bezwete koppen. Vocht is wat ik nodig heb. Na een wandeling van ongeveer 6 km in 1.20 uur mag ik rusten. Ik drink twee flessen water weg. Wel 804 calorieën minder. Mijn gemiddelde hartslag lag op 134 slagen per minuut. Maximale hartslag 216. Heb er dus wel voor moeten werken. pfff.

Terug in Villa Tulip een koele Radler. Ik heb het verdiend. Maar dan….jawel het heeft even geduurd maar nu ook in Villa Tulip mati lampu! Minstens twee uren zitten we in het donker. Wanneer we weer stroom hebben gaat Sherly de keuken in en maakt iets te eten. Gezellig blijven we buiten zitten. Het is koel en dus veel beter dan die hitte van vanmiddag.

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: