20-05-2014

Staar je niet blind op een deur die gesloten blijft, maar kijk om je heen naar een deur die open staat.

De ochtend begint zoals gebruikelijk met een mok thee en even bijkomen van de slaap. De zon laat zich al vrij snel zien. Genieten. Sherly gaat in de tuin aan de gang en is bezig met de bloemen en planten. De uitgebloeide blaadjes en bloemetjes worden door haar verwijderd. Mijn ontbijt bestaat uit een pakje instant mie goreng. Lekker makkelijk.

Er is in Indonesië overal eten te koop, dus waarom zou je koken. Door kant en klaar eten te kopen spaar je een hoop tijd uit, ook is het zelf koken vaak even duur. Vaak is het enige dat men zelf kookt een pakje instant mie met hoogstens een eitje daarbij. Instant mie kan het nationale voedsel in Indonesië genoemd worden, vanwege het gemak en ook de prijs.

Nu een groot gedeelte van de vrouwen die niet koken of niet kunnen koken zijn afgevallen, ik bedoel dit niet lichamelijk, vragen we ons af wat die vrouwen die dat wel kunnen met die kennis doen. Nou heel simpel op commerciële basis koken, hetzij als koki bij een rijke familie, of als cateraar of in een restaurant dat men al dan niet in eigendom heeft. Iemand die goed kan koken in Indonesië hoeft zich geen zorgen te maken want voor zo een persoon is er altijd werk omdat er een gigantische markt voor eten is.

Zoals reeds gesteld is er in Indonesië een gigantische markt voor reeds klaargemaakt eten, overal vind men wel warung (stalletjes op straat), er lopen karretjes (kaki-5) door de straat die van alles uitventen en zeker tegen de avond schieten er overal marktjes uit de grond waar men eten kan. Maar hoe is het met de kwaliteit van dit eten gesteld ? Vaak slecht, er is nauwelijks controle op door een keuringsdienst van waren, met de hygiëne wordt het niet al te nauw genomen. Er wordt heel wat gerommeld om aan een goede winst te komen, eten moet goedkoop zijn, dat is criterium nummer één.

Men kan wel denken dat als het druk is bij een warung het eten vast wel goed zal zijn, dat kan gezichtsbedrog wezen. Het eten kan er erg goedkoop wezen, of de sambal, die gratis is, erg goed. In Nederland hamert men op het gebied van eten er altijd op dat het vers moet zijn, bereid met verse ingrediënten is een belangrijk criterium voor kwaliteitsvoedsel.

Daarbij zijn de producten vaak van goede tot zeer goede kwaliteit. Biologisch ook. Dat ligt in Indonesië wel even anders, er wordt behoorlijk gerommeld met chemicaliën. Het eten is vaak erg zout en bevat veel MSG, monosodiumglutamaat (E621). Verder zijn er regelmatig schandalen op het gebied van knoeierijen met etenswaren, formaline op de kip en vis om ze langer vers te houden, borax in de gehaktballen, textielverf voor de mooie kleurtjes van de koekjes, de cakejes en de krupuk.

Deze chemicaliën zijn heel gemakkelijk voor iedereen verkrijgbaar. Ook worden kippen die tijdens vervoer zijn gestorven schoongemaakt en verkocht. Laatst was er op Midden Java een schandaal, er werden levende koeien gedwongen om heel veel water te drinken voordat ze voor de slacht werden verkocht, dat leverde heel wat extra kilo’s op. In de landbouw worden ontzettend veel kunstmest en bestrijdingsmiddelen gebruikt.

Die mooie sawa die de toerist ziet zijn gewoon chemische fabrieken, met kunstmest wordt daar rijst uit de grond getrokken. Ik praat hier niet eens over al die chemicaliën die in het drinkwater terecht komen. Dit begint een beetje de nare kant uit te gaan dus op naar het volgende. 

Er zijn van die vakantiegangers die zich bij voorbaat al vervelen als ze op vakantie zijn en dan iets willen gaan doen.Met een fiets een steile helling op, iets actiefs in de natuur, raften, wandelingen in de jungle en daar allerlei wilde en verscheurende dieren tegenkomen. Dus waarom geen kookcursus. Nou moet voor een kookcursus wel een goede plek worden uitgezocht. Niet overal in Indonesië voldoet de kookkunst aan de eisen die Nederlanders aan een maaltijd stellen.

Stel dat een westerse dame (meneer mag natuurlijk ook) in een Indonesische keuken gaat staan om te leren. Dan moet het woordje “staan” meteen geschrapt worden. De Indonesische vrouw werkt het liefst op de keukenvloer. Dus het schoonmaken, snijden enz. van groenten en ingrediënten gebeurd op de grond, ook staan de komfoors vaak gewoon op de grond. Dat is voor een westerling een heel lastige manier van werken, levert bijna zeker rugpijn op. Als ze iets hebben van een keuken dan is deze te laag voor westerlingen. Er zijn in Indonesië geen standaardmaten voor de hoogte van een aanrecht e.d.

Nu ik iedereen heb afgeschrikt ga ik toch aanraden om bepaalde dingen te leren. Dat hoeft niet op een kookcursus, je kan gewoon in een eethuis vragen hoe men iets maakt. Men zou zich moeten aanleren welke kruiden in combinatie met elkaar worden gebruikt, daarbij het gebruik van de cobek. De cobek is een stenen vijzel die in de Indonesische keuken een belangrijke plaats inneemt. Deze moet bediend worden met een subtiele polsbeweging is heel moeilijk, maar als men deze leert kan men daar erg veel plezier aan beleven. Men kan natuurlijk ook gewoon de elektrische blender gebruiken, maar de cobek is zoveel beter, de substantie van de bumbu komt er veel beter uit.

Een bumbu is een kruidenmengsel, dat is de essentie van de Indonesische keuken. Iemand die een goede bumbu kan maken, een stukje van dit, een snuifje van dat, een takje zus, een blaadje zo heeft al meer dan de helft van de Indonesische keuken in de vingers. En niets geen kant-en-klare bumbu, dat is rotzooi. Een goede kok of iemand met pretenties in die richting moet het begrip “vers” in zijn vaandel dragen.

Ik mag me gelukkig prijzen want het eten dat Sherly mij regelmatig voorschotelt is vers, getuige het feit dat ik er gezond uit zie en mij prima voel. Praten over eten maakt hongerig en ik ben blij met de wandeling van vandaag. Start vanaf Senggigi Plaza.

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: