De dagelijkse beslommeringen op Lombok

                                                                                                                                                                                                                                                                               05 november 2011               

                                                       "Wanneer ik me niet meer erger, ben ik aan mijn ouderdom begonnen."

Gisteren heb ik mijn bloedwaarden doorgegeven aan de trombosedienst te Zwolle. Allemaal netjes via het internet. Nu, vanochtend kreeg ik al bericht binnen, over de hoeveelheid medicijnen die ik de komende tijd moet innemen. Op afstand gestuurde zorg waarmee ik oud kan worden. Ik ben er blij mee. De bij mijn geimplanteerde voorwerpen functioneren eveneens naar behoren. Professor De Grey, 48 jaar oud maar met een baard die doet vermoeden dat hij minstens 102 is, ziet het verouderingsproces als een ziekte die in de nabije toekomst prima kan worden genezen. Eeuwig leven is het gevolg, waardoor de mens in de praktijk minstens duizend jaar oud wordt. Het menselijk lichaam is als een auto. Vervang af en toe wat onderdelen en een wagen kan prima tientallen jaren mee. Je kunt nu al knieën en ooglenzen vervangen als ze defect zijn. Dat klopt, maar op een bepaald moment heb je álle onderdelen van je auto vervangen, inclusief de gehele carrosserie. Volgens mij heb je dan gewoon een andere auto – oftewel een ander mens.

 

Enfin, wie weet kan het wél: het ouderdomsproces stopzetten. En dan? Ik vind eeuwig leven nu niet bepaald een aantrekkelijke optie. Kijk maar naar pioniers als Marijke Helwegen, Kim Jong-il of de hertogin van Alva. Het aantrekkelijke aan leven is juist dat het eindig is. Een feest kan nog zó enorm leuk zijn, op een gegeven moment heb je het wel gezien. Vijf-, zes-, zevenhonderd jaar opgescheept zitten met jezelf, je moet er toch niet aan denken – tenzij je Ivo Niehe heet natuurlijk. Elke zondag op bezoek bij je ouders, grootouders, overgrootouders, betovergrootouders en ga zo maar door. Het kabinet Rutte 248. Het 986e seizoen van Pauw & Witteman. Dries Roelvink. Of nog erger, Mart Smeets. Die eindeloze tredmolen. Levende doden worden we. Het houdt nooit meer op.

Wat moet professor De Grey bang zijn voor de dood. In gedachten zie ik hem in de bioscoop des levens zitten. Buiten schemert het. Terwijl de film vordert, kijkt De Grey continu op zijn horloge. Hij denkt: “over 45 minuten is de film afgelopen.” En vijf minuten later: “nog 40 minuten.” En weer vijf minuten later: “Oh God, nog 35 minuten.” Het liefst zou hij de film stopzetten. Of angstig terugspoelen, eindeloos terugspoelen. Terwijl hij zichzelf natuurlijk gewoon lekker zou moeten verliezen in het verhaal. Dáár is de bioscoop des levens toch voor bedoeld?

Geweldig dat veroudering te lijf kan worden bestreden. Maar dan niet met allerlei crèmepjes of andere smeermiddelen. Scootmobielen worden naar de prehistorie verwezen net als dementie, vergrijzing, hartkwalen, kanker, Parkinson en andere kwalen waarmee de ouderdom gepaard moet lijken te gaan. Pensioenleeftijd kan probleemloos omhoog. En eindelijk tijd genoeg om datgene te doen wat je altijd al zou willen, een leven zonder laatste wens zoals Harrie Jekkers al zong. In combinatie met het zelfgekozen levenseinde, en een wettelijk voorgeschreven maximum leeftijd een prachtig vooruitzicht toch. (Koelman.com)

Natuurlijk verzin ik zo'n stukje proza niet zelf. Daar heb ik immers geen tijd voor, want ik zal echt niet diegene zijn die er over een paar honderd jaar hier nog rondloopt. Dit zal ik de generaties na mij, niet aandoen.

De dames zijn druk bezig met het bakken van taarten. Sherly en Ani zijn uren zoet met het maken van het beslag. Neneng verontschuldigt zich omdat ze nog naar de markt moet om vlees te kopen. Iedereen in de familie heeft een taak om de feestdag van morgen volgens plan te laten verlopen. Zelf mag ik de heerlijke geuren opsnuiven maar weet dat ik mijn deel nog wel krijg.

Bij restaurant AW is het weer eens proeven van een heerlijk eigengemaakt drankje. Een duitser die hier ook al langer op Lombok verblijft heeft zelf likeur gemaakt van vijgen. Het goedje smaakt behoorlijk en heeft bovendien behoorlijk wat alcoholpercentage in zich. Guus en ik nemen samen een liter van hem af. Guus die in gezelschap is van Eka stelt voor om bij AW te blijven eten. Ik ga naar Villa Tulip voor overleg en Sherly heeft er ook wel zin in om daar te eten.

Ik heb genoeg drank gehad en bestel bij mijn eten een mok thee om de boel in de buik te neutraliseren. Na een gezellig aantal uurtjes nemen we afscheid en keren we terug naar Villa Tulip. Ook hier nog een kopje thee en dan sluiten we de dag af.

Tot zover Lombok.