23-02-2015

Iets lijkt altijd onmogelijk totdat het gedaan is.

Zahra is een meisje dat altijd maar rent. Ze is vrolijk en wil alles graag ontdekken. Daarbij hoort dan ook vallen en opstaan. Ze geeft er niet om. Huilen hoor je haar bijna nooit. Protesteren kan ze als de beste en ze weet precies wat ze wil. Wanneer ze dan eindelijk even rust heeft dan is ook echt helemaal van de kaart. Het aangezicht is beschadigd doordat het in aanraking kwam met het asfalt.

Na het bekijken van de samenvattingen van het betaalde voetbal in Nederland maak ik een begin aan deze dag. De lekke band moet gerepareerd worden en er staat mij, een beste wandeling te wachten. Pet op en wandelschoenen aan.

Gelukkig is de garage (bengkel) niet al te ver. Ik had besloten om richting Senggigi te wandelen en dat bleek een goede keus. Schuin tegenover het geldwisselkantoor is een kleine garage gevestigd. De beste man had al twee klanten geholpen en zodoende verliep de service snel. Zelf even een grote spijker uit de band getrokken en daarna het binnenbandje eruit. Het gaatje werd gedicht en deze jongen reed vijf minuten later alweer richting Villa Tulip. 

Daar is Sherly behoorlijk in de tuin aan het snoeien geweest. Vanwege de wind zat er wel wat schade in de grote planten en Sherly is er dan snel met de schaar bij om de kapotte takken te verwijderen. De rommel wordt dagelijks opgehaald waardoor er geen snoeiafval blijft liggen. Samen even een kopi Lombok drinken en genieten van het koele weer. De zon schijnt vanochtend niet uitbundig en dat is ook wel eens lekker. 

Omstreeks 10:45 uur barts re een pittige regenbui los. Het valt met bakken naar beneden. Ik begin te twijfelen aan de wandeling voor vanmiddag. Omstreeks 12:00 uur is het gedaan. Helaas omstreeks 13:30 uur wederon regen. Dit keer niet zo hevig maar toch. Frank belt en heeft geen zin in een wandeling zover weg en met de kans op een regenbui.

Bruce belt ook met de vraag of ik met hem mee wil gaan wandelen in Punikan. Punikan is gelegen in west Lombok. Het is over het algemeen een vrij gemakkelijke wandeling daar. Het grootste probleem is dat het zo ver weg is. Ik zie echter dat de regen afneemt en besluit naar Bruce te rijden.

Hoe verder ik kom, hoe minder regen. Tegen de tijd dat we in Mataram zijn is het al droog en kan mijn regenjas uit. Bruce en ik arriveren op tijd bij het vertrekpunt. Het is niet echt druk. Bruce en ik besluiten te beginnen met de wandeling. Bruce is de 70 al gepasseerd en dus moet ik mijn tempo wat dimmen. De tocht voert ons door beekjes en blubber. Na vijf minuten zien mijn schoenen er niet meer uit. Toch doorgaan. Na 45 minuten komen we op de splitsing voor de long of short wandeling.

Bruce kan de weg verder alleen vinden en ik besluit om de long wandeling te doen. Ik wandel over smalle paden, tussen rijstvelden door en stap van de ene laag op de andere. Behoorlijk pittig. Er zitten mooie stukken vals plat in de wandeling maar ze zijn voor mij te doen.

Ik hou mijn tempo vast ondanks dat ik best wel moe begin te worden. Echter het weer is heerlijk en de omgeving prachtig. Eindelijk na 1.35 uur en ruim 1600 calorieën minder, arriveer ik bij het vertrekpunt. Een voldaan gevoel.

Terug in Villa Tulip een warme douche. Daarna een koel watertje en rust voor de benen. Sherly heeft lekker gekookt. En zo komt er een einde aan deze wisselvallige dag. Oooo ja. Natuurlijk net voor het naar bed gaan stroomstoring.

Tot zover Lombok. 

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: