23-05-2014

Wie een fout begaat en deze niet herstelt, begaat er nog een.

Sherly heeft nauwelijks geslapen. Dit komt omdat ze gisteravond, voor haar doen, veel te laat naar bed is gegaan. Zelf ik heb ik daar geen last van. Het was gezellig om weer eens gasten te ontvangen in Villa Tulip. Van Guus kregen we bericht dat hij toch is opgenomen in het ziekenhuis en dat hij een tweede drain heeft gekregen. Wij wensen hem beterschap toe. 

Wie in de ochtend naar Senggigi rijdt, wordt gepasseerd door vele motorrijders. Mannen en vrouwen zijn gekleed in een uniform van hun werkgever. Seragam betekent uniform en die zijn er veel te vinden in Indonesië. Niet alleen de politie en het leger dragen uniformen, als we goed kijken zien we veel meer uniforme kleding bij een hoop andere beroepsgroepen. Op een gegeven moment kom je er achter dat erg veel beroepsgroepen uniforme kleding dragen en niet alleen die, maar ook de leerlingen van scholen en universiteiten.

De leden van politieke partijen als zij vergadering of een bijeenkomst houden, groepjes huisvrouwen die een arisan hebben, maar ook families die op de foto gaan. Aan een uniform kan men zien waar iemand bij hoort, in Indonesië is ergens bij horen, het familiegevoel, zo een beetje het belangrijkste dat er in het leven bestaat, je bent pas iemand als een bij een groep hoort, in de eerste plaats bij je eigen uitgebreide familie.

 

Maar ook in je studie, beroep of hobby moet je het gevoel hebben dat je bij een “keluarga besar”, grote familie behoort. Dat gevoel wordt voor de Indonesiër versterkt door het dragen van uniforme kledij, dit laatste bevordert naar Indonesische gedachten ook het gevoel van eenheid, wat erg belangrijk is in Indonesië, allemaal hetzelfde dan wordt het leuk. In de Indonesische maatschappij is geen plaats voor westers individualisme, lees egoïsme. Onderdeel zijn van een grote familie en je daarvoor belangeloos opofferen, dat is het ultieme Indonesische ideaal, echter een erg theoretisch ideaal als je de toestand in dat land beter kent.

Het begint al bij de voorloper van de kleuterschool, de TKK, in goed Indonesisch tegenwoordig “playgroup” geheten. De kindertjes lopen allemaal in een koddig uniformpje, op de rug een grote rugzak, het lijkt alsof ze op een weken durende expeditie gaan. Op de lagere school, de SD, begint het echte werk, alle kinderen dragen een uniform in rood en wit, de kleuren van de nationale vlag.

Daarbij hebben de leerlingen een uniform die bij de school zelf hoort, vaak in batik als er een lokale batikindustrie is, op die wijze wordt deze gestimuleerd. Op zaterdag dragen de leerlingen het Pramuka, padvinders, uniform. De padvinderij is in Indonesië geen vrijetijdsbesteding, maar een verplichting voor de lagere en middelbare scholen.

Op de eerste middelbare school, de SMP, is het uniform donkerblauw beneden en boven wit, op de vervolg middelbare school de SMA lichtblauw en wit. Op universiteiten wordt ook een uniform gedragen, vaak is dit alleen een jasje in de vorm van een colbert. Uiteraard zijn het leger en de politie van verre herkenbaar. Het is opvallend dat de uniformen van deze twee “aparat” vaak erg strak zitten.

Politieagenten hebben wel wat van leden van een rock & roll bandje met hun strak zittende pantalons en overhemden, van de laatste staan de knoopjes vaak strak gespannen. Als de politieagenten wat ouder worden dan is een vette pens in zo een strak overhemd geen gezicht. Bij het leger is hetzelfde te zien, en dan is er nog een ander beroep in Indonesië waarvan je overal de uniformen ziet, dat zijn de Satpam, de bewakers van wat dan ook, vaak een donkerblauwe broek en een wit overhemd en een baseballpet maar soms ook een fantasie uniform. Er is nog een grote groep die militair aandoende uniformen draagt en dat is het KORPRI, het ambtenarenkorps van de Republik Indonesia.

Ook ambtenaren hebben verschillende uniformen. Op maandag wordt er het Hansip uniform gedragen, Hansip is de civiele verdediging, tegenwoordig heeft dit de naam Linmas. Hansip is het acroniem voor Pertahanan Sipil betekent civiele verdediging, het nieuwe acroniem Linmas staat voor Perlindungan Masyarakat, oftewel bescherming bevolking. Op de 127e de dag van de maandelijkse vlagceremonie wordt iets in batik gedragen.

Al deze groepen die met de overheid te maken hebben of de overheid vormen, staan ’s morgens voor het begin van de kantoor- of lesuren voor het gebouw waar zij aanwezig dienen te zijn in militaire orde voor de Indonesische vlag opgesteld om instructies van hun hoofd te ontvangen. Dit gebeurt via een micro- of megafoon in korte gesnauwde zinnen. Die instructies gaan vooral over discipline en goed je best doen. Een ieder die in Indonesië over straat loopt kan dit soort tafereeltjes overal vroeg in de ochtend aanschouwen. Als je zo over straat loopt dan zie je de tukang parkir in hun oranje uniformen, ook de gemeentereiniging draagt oranje, en de medewerkers van de “Tramtib” die het volk discipline bij moeten brengen zonder dat ze daar zelf iets van afweten.

Lopen we de Mall binnen, dan zien we daar tientallen verleidelijk geklede meisjes, sexy stocking en goed in de make-up, het zijn de als gastvrouwen verklede verkoopsters. Als je als man alleen zo een winkel binnenloopt zou je bijna een ander artikel kopen dan hetgeen je in je hoofd had. Ook op het postkantoor, telefoonkantoren zie je iedereen in een eenvormige dracht zijn functie uitoefenen Er is een beroep in Indonesië dat heet “perkoper”, dat zijn vertegenwoordigers van allerlei bedrijven die in een auto met een gesloten bak, die goed op slot zit, allerlei producten aan de man brengen. Die dragen altijd een wit overhemd en een zwarte broek. Speciale beveiligingsbeambten zijn altijd gekleed in donkergrijs kostuum met een zonnebril, ziet er heel vervaarlijk uit.

Zo hebben politieke partijen tijdens vergaderingen en bijeenkomsten een colbert in dezelfde kleur aan, geel voor Golkar, Rood voor de PDI-P enzovoorts. Men moet niet gaan denken dat al die instellingen deze uniformen gratis uitdelen, uniformen zijn voor rekening van de leerling, student of werknemer, altijd een zware kostenpost.

Er zijn door dit wijd verbreide gebruik van uniformen veel bedrijven en bedrijfjes die uniformen maken en verkopen, daar wordt veel misbruik van gemaakt. Er zijn genoeg labiele figuren die een uniform dragen slechts om indruk te maken, vaak een militair of politie-uniform. Er zijn veel mensen die kleding dragen die op uniformen lijken maar dat niet zijn.

Zo is het bij de overheid gebruik dat de hogere echelons een blauw kostuum draagt dat “safari” heet, een broek met daarboven een op een colbert gelijkend overhemd met korte mouwen, dit is vaak donkerblauw met als enige herkenning een speldje met het teken van de Korpri, het ambtenarenkorps, liefst van goud, maar vaak verguld. Er zijn ook vaak criminelen die zich een politie-uniform laten aan meteen en daarmee mensen aanhouden en zo illegale boetes heffen, een veel voorkomend verschijnsel. (Londoh)

Tot zover Lombok. 

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: