23-09-2015

Het leven is als een scheurkalender, niet elke dag kan je er even hard om lachen.

Beiden hebben we een redelijke nachtrust achter de rug. Sherly gebruikt al enige dagen Diclofenac zalf voor haar schouder. Zelf begin ik steeds minder pijn te krijgen in handen en voeten. Grootste reden voor deze verbetering is het stoppen met statines. Het middel (verlagen van cholesterol) had voor mij teveel bijwerkingen. Het medicijn was dus erger dan de kwaal. 

Wandelen op mijn leeftijd doet meer. Het zorgt ervoor dat mijn gewicht op een goed niveau blijft en ik beweeg genoeg. Resultaat is dat ik met plezier de inhoud van een flesje Bintang kan drinken zonder dat ik mij zorgen moet maken. 

Jan en Melie zijn zoals gezegd wederom op Lombok en verblijven in het Senggigi Beach Hotel. Het hotel is op slechts een paar minuten van Villa Tulip. Jan en Melie hebben er al een lange reis opzitten en hebben nog twee dagen om wat bij te komen op Lombok voordat ze terugkeren naar de polder.

Gisteren zijn we samen uit geweest en hebben heerlijke verse vis op het strand gegeten. Pantai Nipah. De stranden buiten Senggigi zijn prachtig en het is er erg rustig. Toeristen kennen de stranden (nog) niet en rijden er vaak snel voorbij. 

Na het eten keren we terug naar Villa Tulip waar Jan en ik gebruik maken van het zwembad. De dames zetten zich aan tafel en genieten van mangga. (mango) Deze vruchten hebben we op de terugweg naar Villa Tulip gekocht. Het seizoen van de mangga komt eraan. Heerlijk. Omstreeks 18:00 uur breng ik onze gasten terug naar hun hotel. 

Helaas is de hash van de Rinjani Hash House Harriers gestopt. Ik weet niet de reden voor het stoppen maar ik vind het jammer dat deze gezellige groep gestopt is. Nu verder met de Famely hash. Het maakt mij niet zoveel uit met welke groep ik wandel als ik maar kan wandelen. Ik zal Jan vandaag voorstellen om mee te gaan wandelen. 

Klokslag 10 uur staan Sherly en ik bij de receptie van het Senggigi Beach Hotel. Jan en Melie staan al op ons te wachten. Ik stel voor om richting Suranadi te gaan en daar rond te gaan kijken. Het voorstel wordt aangenomen en rustig rijden we naar het prachtige plaatsje. We hebben alle tijd en dus ligt het rij tempo niet hoog zodat Jan en Melie kunnen genieten van de omgeving waar we doorheen rijden. 

Aangekomen in Suranadi worden we welkom geheten door de apen. De apen zijn brutaal en stelen, wanneer ze de kans krijgen, eten vanuit de lokale kraampjes. Het is wel een grappig gezicht. Sherly en Melie kopen- en proeven dodol nangka. Na de inkopen gaan we naar een openbare wasplaats. Diverse volwassenen wassen er hun kleding en kinderen zwemmen rond in het koude water. Het water is afkomstig vanuit de Rinjani. 

Na een half uurtje wandelen we de naastgelegen tempel binnen. De toezichthouder spreekt zelfs een paar worden Nederlands. Erg gezellig. Wanneer onze gasten klaar zijn met de bezichtiging zakken we af naar het centrum voor een heerlijk sateetje. Ik trek mijn Crocs uit en zie dat de zool geheel bedekt is met bloed. Nadat ik mijn voet helemaal heb schoongemaakt zie ik dat er drie kleine snijwondjes onder de grote teen zitten. Gelukkig is er een pleister en betadine aanwezig. De boel gereinigd en verzorgd.

Jan en Melie vinden het eten heerlijk en de buikjes zitten vol. Na verloop van tijd nemen we afscheid van de mensen in Suranadi en keren terug naar Senggigi. We bewonderen nog de kamer van Jan en Melie in hun hotel om vervolgens terug te keren naar Villa Tulip. Ik neem Jan mee voor een hash door de heuvels van de BTN Senggigi. Jan die over een goede conditie beschikt leerde dat het wandelen door de heuvels, met tropische temperaturen, niet te vergelijken is met het wandelen in het vlakke polderlandschap.  

Na ruim anderhalf uur laten we ons in het zwembad zakken en genieten van een koud drankje. Sherly en Melie zijn in de keuken bezig geweest en wij kunnen omstreeks 19:00 uur aanschuiven. Sherly heeft haar best gedaan. Het smaakt allemaal prima. Helaas komt aan alles een einde en rond 20:00 uur nemen we afscheid van Jan en Melie. Morgen keren zij terug naar Nederland. Wij stappen vermoeid maar voldaan ons bedje in.

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: