27-05-2014

Vervelen is best mooi als je daar de tijd voor hebt.

Gisteren in de namiddag teruggekomen van ons bezoek aan Gili T. Sherly was blij dat we niet te veel hoge golven hadden. Toch heeft ze even geen zin meer om nog even mee te gaan naar Villa Manise. Dian is teruggekomen vanuit Nederland. Ik ga hem nog even begroeten. Lia en Eddy zitten daar ook en om het helemaal feestelijk te maken zet de gastvrouw een heerlijke macaronischotel op te tafel. Na de boottocht gaat dat er wel in. Helaas wordt de avond enigszins ontsiert door een hevige regenbui. Gelukkig trekt de regen weg maar niet voldoende want ik kom op de motor drijfnat thuis. Na een warme douche het bed in. 

Sherly staat zoals gebruikelijk als eerste naast het bed. Ik volg niet veel later. Het weekend is voorbij. Druk, onverwacht en erg gezellig. Sherly heeft voor mij een kop thee gezet en ik lees mijn email. Een rustig begin van deze maandagochtend. Gelukkig kan mijn vader weer terugkeren naar zijn woning. Hij is voldoende herstelt en zal nog wel enige zorg nodig hebben maar dat dient dan door de familie gedaan te worden.  Guus zal maandagmiddag een CT scan ondergaan en daarna begint het spannende wachten op de uitslagen. Wij gaan zeker voor hem duimen. 

Als je een verzameling gratis plastic tassen wilt gaan aanleggen moet je naar Indonesië komen. Je krijgt ze bij alles wat je koopt. Vaak van die superdunne, meest zwarte tasjes die na gebruik –hup- bij de vuilnis terecht komen. Ze heten hier ‘kresek’, dat is een typisch Indonesisch (Javaans) woord dat een geluid voorstelt. Kresek is het geluid dat een plastic tasje maakt. Kijken we in het landschap dan zien we overal de hopen die zwart gekleurd zijn door deze tasjes. Ik heb me laten vertellen dat het 500 jaar kost voordat zo een tasje is verteerd.

Er bevinden zich inmiddels triljoenen in de bodem van Lombok en de omringende eilanden. Als ze in de brand worden gestoken dan stinkt het een paar uur in de wind en kan je bij wijze van spreke het gat in de ozonlaag zich zien verwijden.

De boodschappen doen wij bij “Senggigi Jaya” omdat deze supermarkt het dichtste bij is. Als je daar boodschappen doet kom je met een gigantische hoeveelheid plastic tassen en tasjes thuis. De zware flessen bier worden apart in een dubbele tas gedaan, alles wat ruikt, zeep, wasmiddel en dergelijke gaat apart in een goed dichtgeknoopte tas en de rest ook in een dubbele tas. Je komt handen tekort als je dit naar de motor of taxi wilt dragen. 

Op consumentenniveau merk je in dit land weinig van enig milieubewustzijn.Zelfs de regering doet hier nauwelijks iets aan. Ze hebben dan wel een paar jaar geleden een Klimaatconferentie op Bali georganiseerd, maar dat was meer om de wereld te laten zien dat Indonesië een goede vakantiebestemming is en dat zij ook over het milieu praten, als dat nodig is. Sinds die tijd hoor je vaak het woord global warming als er over klimatologische excessen wordt gesproken in dit land. Global warming is weer zo iets dat de schuld van een hoop ellende in het Indonesische leven kan opvangen. Er zou een wayangpop met deze naam moeten komen.

Het is toch een beetje vreemd dat een buitenlands bedrijf dat overigens een hoop ellende veroorzaakt onder de kleine middenstand, zich zorgen gaat maken om het milieu. Het is ook nog maar af te wachten of deze bemoeizucht (lees buitenlandse interventie) door de Indonesiër op prijs wordt gesteld, ze houden graag vast aan tradities, die tradities is een gratis plastic tas bij alles dat je koopt. Al is het een doosje aspirine, dat wordt in een stukje krant gewikkeld, elastiekje erom heen en dan in een tasje. Zo wil de consument dat, wie daar mee begonnen is zijn ze al vergeten.

Het vreemde is dat de gewone man/vrouw wel een tas meeneemt als ze op de pasar inkopen gaat doen. De middenklasse verdomd het echter om een tas mee te nemen als ze naar de super gaan. Nou hebben ze wel een beetje gelijk, want in Indonesië mag je niets mee naar binnen nemen in een supermarkt, op sommige plaatsen moet je zelfs je jas uittrekken. Een satpam (beveilger) controleert dat. 

Begin van de middag krijgen we een telefoontje dat de auto is gearriveerd bij de dealer. Helaas heb ik al een afspraak staan. Sherly gaat samen met Indra en Timmy naar de dealer om alles te regelen. Wanneer alles meezit staat de auto vanavond bij ons op de oprit.

De wandeling in Karang Bayan is een mooie wandeling. Vanaf het begin is het licht hellend wandelen. Ik kan deze wandeling zonder problemen aan en heb zelfs de tijd om geregeld om me heen te kijken. Het tempo ligt behoorlijk hoog. De temperatuur is aangenaam, wat wel zo prettig is. Na ruim een uur wandelen hebben we ongeveer 5.4 kilometer afgelegd. Althans dat meldt een mede wandelaar die een GPS bij zich draagt.

 

Terug in Villa Tulip is Sherly nog niet thuis. Ze zijn nog bezig met het administratief afhandelen van de aankoop van de auto. Dan eindelijk omstreeks 19:30 uur verschijnt zij met Timmy in de nieuwe auto voor de oprit van Villa Tulip. Natuurlijk trots als een pauw. Omdat het al donker is, kan ik pas morgen de auto wat beter bekijken en natuurlijk in rijden. 

Tot zover Lombok.

3 reacties

  1. Gefeliciteerd met de nieuwe aanwinst !
    Veel plezier ermee.

  2. Jan en Sherly ontzettend veel succes met jullie nieuwe aanwinst !!

    Roel en Syta, Kampung Duduk.

  3. Amai, dat is supersnelle service! 2 weken geleden een auto gekocht en nu al op de oprit!
    Veel rijplezier, we zullen hem eens testen binnenkort om naar de hash te rijden.
    Frank en Eveline

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: