28-02-2015

Ik heb besloten om gelukkig te zijn, omdat het goed is voor mijn gezondheid.

Gisteren geen druppel regen. Een mooie dag en vanochtend komt er een flets zonnetje door de bewolking heen kijken. Hopelijk wordt het net zo’n mooie dag als gisteren. Het is weer weekend. Het lijkt of de dagen voorbij vliegen.

Na het ontbijt pak ik de motor en toer wat door de omgeving. Ik kan hier altijd van genieten. Dit komt omdat de natuur ook zo snel veranderd. Al die prachtige kleuren. De zee die steeds weer anders is. Lombok is prachtig. Velen die al eens hier waren, zullen en kunnen dat beamen.

Eerst rij ik rustig door de BTN en zie dat er al veel bedrijvigheid heerst. Vele huizen worden gerenoveerd. Dat zorgt er helaas ook wel voor dat er veel puin op de straten ligt. Voor de gemiddelde bewoner maakt dat echter niets uit. Heel normaal dat er zand e.d. op straat liggen. Daarna verlaat ik de BTN en rij richting Senggigi waar het nog erg rustig is. Ik rij vervolgens rustig door totdat ik de gili’s zie liggen. Ik neem een korte pauze en geniet van het uitzicht.

Terug in Villa Tulip besluiten we om naar de omgeving van Karang Bayan te gaan. In de omgeving van dit dorp staan enorm veel fruitbomen. Het lijkt me leuk om daar eens fruit te kopen. Erlang en Zahra willen ook graag mee. Nadat ze beiden hun plaats hebben ingenomen in de auto rijden we eerst naar Mataram. Daar pikken we de moeder van Sherly en Neneng op. Voor hen is het ook een leuk uitje.

Zodra we in de omgeving van het fruitgebied komen, ga ik rustiger rijden zodat iedereen kan genieten. Het is voor de dames allemaal nieuw. Ze waren nog niet eerder in deze mooie omgeving. Zelf ken ik de weg doordat ik er geregeld wandel. Komende maandag wandel ik er wederom. Maar goed…bij de plaatselijke pasar, vol met fruit stop ik en de dames gaan hun weg. Ik blijf bij Zahra die inmiddels languit op de achterbank lig te slapen.

Na enige tijd komen de dames terug. Opgewonden gezichten. Het blijkt dat de prijzen van het fruit stukken goedkoper zijn als in Mataram of Senggigi. Ze hebben dan ook naar behoren ingekocht. De achterklap van de auto gaat open en al het fruit wordt in de kofferbak gelegd. Zahra slaapt rustig door. We rijden verder en onderweg koopt Sherly nog eens drie kilo rambutan. 

Terug bij de ouderlijke woning van Sherly wordt het fruit verdeeld en rijden wij met de kinderen terug naar Villa Tulip. Fruit uit de auto en de kinderen het zwembad in. Na een uurtje zit het zwemmen erop en mag Erlang even met de pc spelen. Zahra is bekaf maar geeft niet toe aan haar vermoeidheid.  Omstreeks 15:30 uur brengen we de kinderen terug naar hun ouders. Ik zak af naar het strand voor een verkoelend drankje. 

Het is er gezellig druk en verschillende tafels zijn druk bezet. Ook Eka heeft tijd gevonden om te gaan zwemmen. Altijd goed om tijdens haar drukke werkzaamheden sportief bezig te blijven. Frank en Evelien verschijnen ook met hun pitbull Becky. Een leuk gezicht om te zien hoe deze pup zich ontwikkeld. Omstreeks 18:00 uur neem ik afscheid want ik had de kinderen beloofd om spaghetti te koken. En een woord is een woord. 

Omstreeks 19:00 uur verschijnen we met een pan vol spaghetti bij de woning van Erlang en Zahra. Het is er gezellig en ieder vult zijn haar/bord. De kinderen laten het zich smaken. Na het eten nemen we afscheid. In Villa Tulip kijkt Sherly nog wat tv maar ik zoek het bed op. 

Tot zover Lombok.

1 reactie

  1. Hallo Jan,
    Hoe was het in Holland ?
    Altijd leuk om je website te lezen. Wij zijn dit jaar in Holland gebleven.
    Ons huis staat te koop in Nieuw Weerdinge. Dus daar hadden we ook kijkers voor.
    Een hele milde winter gehad hier in Nieuw Weerdinge. Veel aan het opruimen geweest in huis.
    Je laatste bezoek hier was erg gezellig. Wat mijn gezondheid betreft is het nu wat beter.
    Ook doordat ik niets meer hoef. Ik moet wel beschikbaar blijven voor oproepen van mijn werk of UWV.
    Dan loopt de spanning snel op, als ik weer voor een gesprek moet komen.
    Mijn zaak loopt nu drieeneenhalf jaar. En we kunnen nu een schadeclaim gaan indienen.
    Ik ben voorlopig tot 2017 arbeidsongeschikt verklaard en mijn werkgever betaald 70 % van mijn gereduceerde loon. Ik moet wel melden wanneer en hoelang ik eventueel op vakantie ga.
    Ik zal blij zijn als het werr lente wordt. Edith en ik missen Indonesie wel erg in de winter. Voor mij voelt elke dag aan als overleven. Je kent dat gevoel wel denk ik. Soms niet erg prettig, maar afleiding zoeken helpt.
    Ik stop nu even. Doe Sheryl de groeten, en tot horens of ziens !
    Liefs en groetjes,

    Edith en Frits.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: