28-09-2013

Herinnering is een vorm van ontmoeten.

1

De afgelopen week, zat een beetje vol de van stress. De herinnering aan een periode van 16 jaar geleden, drukte zwaar op mij. Daarnaast nog een reis naar Jakarta. Dit vanwege een mogelijk niet goed afgestelde/functionerende ICD. Gelukkig ben ik in het ziekenhuis in Jakarta-Cinere depok, goed geholpen. Bovendien heeft men ook mijn nierfunctie gecontroleerd. Deze functioneren naar behoren. Het komt namelijk geregeld voor dat mensen met hartfalen problemen krijgen met hun nieren. Ik zorg er altijd goed voor dat ik per dag behoorlijk wat vocht tot mij neem.

De reis van en naar Jakarta kost je gewoon een hele dag. Jakarta is een smerige stad die 24 uur rond vol is met verkeer. Met andere woorden file, file en nog eens file. Mensen lopen met een lege blik in de ogen omdat er niets voor hen in de toekomst ligt. Wat was ik blij toen ik gisteren vanuit het vliegtuig Lombok zag liggen. Gelukkig weer terug. Nu is het niet zo dat Lombok plotseling heel schoon is want ook dat is een utopie! Maar toch…

Na een goede en lange nachtrust stap ik omstreeks 05:30 van bed. Na even rustig mijn post te hebben doorgenomen besluit ik weer op de loopband te gaan wandelen. Het is wel telkens weer proberen vertrouwen te krijgen in de werking van de ICD. Ik zet de gedachte dat er iets zou kunnen gebeuren snel opzij en begin aan een uurtje stevig wandelen. Mag ook wel want ik heb al een paar dagen niet gelopen en dan groei je automatisch weer qua gewicht. Het ziekenhuis heeft me meegegeven dat ik mijn gewicht dagelijks in de gaten moet houden. Grote veranderingen zouden kunnen wijzen op problemen met de nieren. Na het uurtje wandelen stap ik vermoeid maar voldaan van de band. 

Het is verrassend hoeveel mensen naar Lombok komen en een woning kopen op een ietwat ontspannen manier. Ze overhandigen gewoon een enorme hoeveelheid geld, veel gemakkelijker dan ze zouden doen in een westers land waar controles en wetten bescherming bieden. Het is dat heerlijke tropische klimaat denk ik, dat vaak de hersenen aantast.

 

Onder een Hak Pakai kunnen buitenlanders grond in erfpacht nemen voor een periode van 25 jaar. Ze hebben het recht om deze nog eens 25 jaar te verlengen en dan voor nog eens 20 jaar. Een nieuw voorstel was om dit totaal van 70 jaar te verlengen tot 90 jaar. Onlangs is bekend gemaakt dat het oorspronkelijke voorstel is afgezwakt en niet om de termijn te verlengen, maar gewoon om het gemakkelijker maken om de lease te vernieuwen. Voorstellen hier zijn om niet nagekomen te worden. In de tussentijd is de bestaande wetgeving zeer duidelijk en is vastgelegd in de grondwet en de Agrarische wet van 1960. Buitenlanders kunnen geen grond in Indonesië bezitten!!!

Er zijn ook veel expats op het eiland die niet willen dat het makkelijker voor buitenlanders wordt om land te kopen. De reden is heel simpel, ze houden van dit eiland en haar mensen en dat is waarom ze ervoor gekozen hebben om hier te wonen. Ze zien de enorme toestroom van buitenlanders met grote hoeveelheden geld, die villa’s, hotels en resorts kopen of bouwen, maar onbewust zijn van de vernietiging van alles wat aantrekkelijk is aan Lombok.

De prachtige natuur van het eiland en de mensen gaan steeds meer deel uit maken van het wereldwijde cultuurverlies. Het grootste gedeelte van de toeristen, vooral Australiërs, komt ook alleen maar naar Lombok omdat de hotels, het eten en het bier zo lekker goedkoop is. Nou ja …aan de prijs van het bier mag van mij best wat gedaan worden! Iets naar beneden bijstellen. 

De kosten van grond lopen uit de hand. Natuurlijk is het een kapitalistische systeem dat dicteert dat prijzen hun eigen weg vinden, maar als mensen bereid zijn om maar alles te betalen dan zullen de prijzen blijven stijgen. En wat is dan de rol van de lokale bevolking? Ze moeten plotseling concurreren met buitenlanders die gewoon 200.000 euro of meer betalen voor een stukje grond en een huis. Om dit even in perspectief te zetten, 200.000 euro is veel geld. Een Sasaker verdient ongeveer 1,5 miljoen Rp per maand, dus dat bedrag is hun volledige loon voor de komende ±115 jaar!

Guus en Eka komen even gezellig een glas water drinken en informeren naar mijn verblijf in Jakarta. Ik stel hun op de hoogte. Ze blijven echter niet lang want Eka heeft een verrassing voor Guus in petto. Guus is morgen namelijk jarig. Hij weet van niets en laat zich door Eka leiden. Vanmiddag voor hem geen AW.

In de avond kijken we naar de Miss World 2013 verkiezing. Deze verkiezing heeft al voor heel wat problemen gezorgd. Met name de fanatieke moslims FPI hebben Indonesië in een verkeerd daglicht gesteld. Hoelang gaat het nog duren dat Indonesië zal gaan lijken op Syrië. De verkiezing wordt gewonnen door Miss Filipina. 

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: