29-05-2014

In het westen hebben ze horloges, maar wij hebben de tijd.

Economie in Indonesië? Daar begrijp ik niets van, ik bedoel hoe de mensen leven van ongelofelijk lage salarisjes en toch vrij en blij leven als een miljonair, althans uiterlijk. Ze lenen als gekken en het liefst tegen woekerrentes. Op de pasar zie je van die vrouwen met dikke boeken langsgaan bij de handelaren, dat zijn de “rentenir” althans de hulpjes van de rentenir, die halen geld op, de betalingen van de leningen die zijn afgesloten, met leent vaak per dag. Bijvoorbeeld 100.000 Rp. en betaald die met 7 keer 18.000 Rp af, elke dag van de week. Mocht men op een dag onverhoopt geen geld hebben, betaald men de volgende dag gewoon dubbel bij wijze van boete toch.

Dat wordt dan 36.000 Rp plus 18.000 Rp = 54.000 Rp, dat kan hard oplopen. Vaders die als dagloner werken, komt ie om 4 uur ’s middags thuis en levert zijn geld in bij moeders, kan zij wat rijst en brandstof kopen, dat is het dan voor die dag. Hoe moet het schoolgeld betaald worden, hoe de uniformpjes en wat als er een familielid ziek wordt? Je hebt in Indonesië ook mensen die stinkend rijk zijn, vraag niet hoe ze aan hun geld komen, maar veel ervan is vaak niet halal.

Nee, van de economie in Indonesië begrijp ik nog minder dan mijn eigen economie. Gelukkig zijn er allerlei specialisten die zich hiermee bezig houden, die er ook over schrijven zodat je jezelf kunt oriënteren om proberen er iets van te snappen. Bijvoorbeeld over de banken sharia die islamitische bankproducten aanbieden en een groot succes in Indonesië zijn, maar aan de andere kant overal de kantoren van koperasi simpan-pinjam (sparen – lenen, met de nadruk op het laatste), de genoemde renternir en maar te zwijgen over de financiële hulp aan boeren om hun oogst goedkoop in handen te krijgen. Dat is het terrein van de echte Indo-economie waar het moeilijk in door te dringen is voor een amateur als ik.

Mijn vakantiegeld is binnen en ik kan weer op de diverse sites gaan zoeken waar ik het goedkoopste, een ticket kan bemachtigen. Het kopen van een ticket is vaak gespreksstof aan mening tafel. Het is verbazingwekkend, de (soms) grote prijsverschillen die men betaald voor een zelfde ticket. Het gevoel dat je als consument genaaid wordt is eveneens vaak aan de orde. 

Dian verschijnt in de loop van de ochtend en ik scan een aantal formulieren voor hem. Hij is pas een paar dagen terug op Lombok en heeft het weer helemaal naar zijn zin. Sherly heb ik de eerste beginselen van de auto uitgelegd. Rustig opbouwen. Ze denken gelijk dat ze hier allemaal formule 1 piloot zijn, zodra ze achter het stuur zitten. Sherly vindt het allemaal prachtig. Volgende week wil ze haar rijbewijs kopen! Ja, zo gaat dat hier.

Vanmiddag wandel ik in de omgeving Batu Layar. De start is tegenover het Senggigi Bintang hotel. In deze omgeving heb ik al meerdere malen gewandeld en de wandelingen variëren sterk van duur en inspanning. Ik vermoed dat ik vanmiddag menig zweetdruppel zal verliezen. Dat mag ook wel, na al dat eten van gisteravond. Ik ga de calorieën eruit lopen.

Omstreeks 15:40 uur gaat de wandeling los. Peter, Puspa en ik starten wat eerder omdat Peter op tijd in zijn restaurant wil zijn. Het is behoorlijk warm en drukkend en al snel voel ik de eerste zweetdruppels op mijn gezicht. De wandeling begint rustig en gaat vervolgens over in een lange stijgende lijn. Puspa die verkouden is krijgt weinig zuurstof en moet geregeld stoppen. Zij is normaal gesproken de berggeit die voorop gaat. Peter en ik passen ons tempo aan. Aangekomen op de top geniet ik van de wijdse natuur en de vergezichten. Prachtig. 

De afdaling is er een waarbij we constant moeten opletten. Loszittende stenen waar je gemakkelijk over uitglijdt. Puspa hijgt als een oud paard en af en toe moeten we even stoppen om te drinken. Weer terug bij het startpunt kan Puspa op adem komen. We nemen afscheid en zien elkaar vrijdag weer. Het was voor mij een goede wandeling.

Terug in Villa Tulip douche ik me en rij daarna naar Caliandra 26 om afscheid te nemen van Dolly, In e en Eka. Niemand thuis en dan maar naar restaurant AW. Daar blijkt iedereen op het strand te zitten. Ine heeft een ceremonie gehouden ter nagedachtenis aan haar moeder. Ik klets wat met Eka over Guus en wens haar vervolgens een goede reis en sterkte voor de nabije toekomst. Ook neem ik afscheid van Dolly, Ine en Esther. 

Sherly en ik gaan in de avonduren een hapje eten bij restaurant Amalia. Het is er niet al te druk. Het eten smaakt heerlijk en we onderhouden elkaar prima. Morgen wil Sherly beginnen met haar eerste rijles. Ze kijkt er nu al naar uit en ik ben benieuwd of ze wel kan gaan slapen. 

Tot zover Lombok.

1 reactie

  1. Banyak sukses Sherly !

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: