30-05-2014

Als ik me geen zorgen maak gaat alles goed. Dus maak ik me maar geen zorgen.

Heerlijk geslapen! Omstreeks 03:30 uur werd ik wakker maar draaide me nog eens om. Twee uren later stap ik fris als een hoentje het bed uit. Ik hoop dat het vandaag een beetje rustig blijft. Heb even geen zin in meer in rare fratsen. De tuin staat vol in bloei. Dit komt vanwege de goede zorg van Sherly. Ze praat geregeld met de planten. Haar beloning daarvoor zijn de schitterende bloemen. De papajaboom laat haar eerste vruchten zien. Ze zijn nog niet zo groot maar toch…het zijn de eerste vruchten van deze boom. 

In Indonesië is een ajam doodgewoon een kip, behorend tot de familie der hoenderachtigen ofwel de Gallus domesticus. De ajam is een totaal ander dier dan dat men in Nederland ziet en vooral in ons land verstaat men onder een kip een echte hoen, dik in de veren rondstappend in een ren of op het erf van een boerderij, en zeker voorzien van een mollig achterlijf.

Met de ajam wordt meestal de inheemse kip bedoeld. De kampongkip, die in vergelijking met haar Europese zuster wel een zeer vrij leventje heeft en veelal zelf maar aan haar kostje moet zien te komen. Kip en haan leven tussen de kamponghuisjes en op straat. De ajam is een nogal dom beest dat bijvoorbeeld voor een naderende auto nog net even de weg over wil steken, omdat het denkt dat het aan de overkant veiliger zal zijn. Half rennend, half vliegend en erbarmelijk kakelend wil het soms nog wel eens lukken, maak vaak is de kip de pisang ofwel de pineut.

 

De ajam is schuw, mager en tegen soortgenoten venijnig. Afhankelijk van de behandeling die de mens haar geeft kan ze ook wel eens mak zijn, maar over het algemeen is het een pinnige en wantrouwige tante. Hoe arm een desaman ook is, altijd heeft hij wel een haan en een paar kippen, waarvan hij als het nodig is zo nu en dan een paar voor de slacht naar de pasar brengt. Op de pasar liggen ze twee aan twee op de grond met de poten aan elkaar gebonden. Vaker liggen meerdere kippen aan elkaar gebonden als een bos wortels op een eventuele koper te wachten. Soms worden de kippen ook wel vervoerd in bamboemanden, dertig tot veertig op elkaar gepakte kippen, mager als talhout, elkaar kaal pikkend en bevuilend. Bij aankoop wordt de minst magere door de koper uitgezocht en met gebonden poten, de kop omlaag hangend, naar huis gebracht, waar men zelf maar moest zien het dier te onthalzen.

Er is altijd wel iemand te vinden die voor een paar rupiah het beest slacht, onder het prevelen van enkele verzen uit de Koran. Van de ajam worden diverse gerechten gemaakt en van de veren maakt men een soort plurno, de bekende boeloe-ajam.

Verwilderde katten verschalken ook vaak de kippen die niet zoals in Nederland in hokken zitten, maar de nacht gewoon onder de huizen passeren. Geruisloos weet de kat  te midden van een troep slapende kippen te komen om dan genadeloos toe te slaan. De eerste de beste kip wordt de nek doorgebeten en het vreemde is dat er totaal geen paniek ontstaat tussen de overige hoenders. Alles blijft stil en wanneer het licht is geworden verraden alleen enkele losse veren en een sleepspoor het nachtelijke, lugubere voorval.

Ondanks alle vijanden en bedreigingen heeft de kip een behoorlijke dosis brutaliteit én durf. Als ze honger heeft schroomt ze niet om soms het hete vlees uit een op het vuur staande pot te pikken. Haar kuikens verdedigt ze tot het uiterste. Zelf heb ik gezien hoe een aap een kuikentje probeerde te grijpen die etensrestjes van de aap probeerde op te pikken. De moederkip, de kloek, vloog met opgezette veren en gespreide vleugels op de aap af en pikte het dier naar neus en ogen. De aap begon vreselijk te krijsen, maar de kip bleef aanvallen.

Doordat de kip dagelijks aan allerlei gevaren bloot staat en moet zien rond te komen van dat wat ze vindt, wordt ze gehaaid en pienter. Een benijdenswaardig bestaan heeft ze echter niet, want het is nu eenmaal geen prettig vooruitzicht om ooit in stukjes gesneden en aan een satéstokje geregen te moeten eindigen. But heee… thats life.

Sherly heeft vandaag haar eerste rijles gehad. Op een afgesloten gebied heb ik haar de eerste beginselen van het rijden bijgebracht. Uiteraard veel spanning en niet kunnen of willen luisteren. Moeite met het links aanhouden en de weg “lezen”, maar toch tevreden. Ruim een uur heeft ze rondjes mogen rijden. Een leuk parcours. Na afloop wel de auto moeten wassen want die zit onder het stof van het droge zand. Morgen weer een stukkie.

Tot zover Lombok.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Follow

Get every new post on this blog delivered to your Inbox.

Join other followers: