Later dan normaal bel ik naar Sherly. Ze zat al te wachten op het telefoontje. Vanochtend zijn de mannen begonnen met het coaten van het pooldek. Deze beschermlaag moet er voor zorgen dat de tegels hun normale kleur blijven behouden. Verder is de buitenmuur in zijn geheel netjes geschilderd. Volgens Sherly zal dinsdag de laatste dag zijn dat er arbeiders werkzaam zijn in de Villa. Bij terugkomst zal Villa Tulip er tip top uitzien. Een prettige gedachte.

 

Sherly vertelt me dat veel Australische toeristen die op Bali aankwamen bang waren voor een eventuele bomaanslag en dat ze terug zijn gekeerd naar hun eigen land. Dit zou te zien zijn geweest op de nationale televisie. In Indonesië laat men op tv alles zien en is privacy ver te zoeken. Dit geldt voor zowel dader(s) als slachtoffer(s). Indonesië is een prachtig land met vele verschillende culturen en daar moet je aan wennen. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat ik altijd in mijn achterhoofd hou is het feit dat ik een buitenlander (staander) ben en zal blijven. Ik zal nooit één van hen worden. In hun ogen zal ik de rijke bule (buitenlander) blijven, die zodra het moeilijk wordt weg kan zonder enige sociale verplichting en zekerheid "achter te laten".

Voor de vriendin c.q echtgenote van een bule is er geen of nagenoeg geen ruimte voor persoonlijke, individuele identiteit (dus ook individuele liefde) is er niet; men is altijd een onderdeel van een groep. Als een ieder dat nou eens zou beseffen, dan blijft er een hoop ellende bespaart. Dit gaat met name op voor de lower class die voortdurend in a struggle for life en survival is verwikkeld; dus is hun houding niet verwonderlijk. Ze verlaten hun kampong niet voor niets. Het gaat om geld verdienen. Waar je aan moet wennen is de onderlinge rivaliteit tussen de mensen. Jalousie tussen de dames is erg groot. Ga je daarin mee dan sta je vrij snel alleen. Er worden systematisch muurtjes om je heen gebouwd waardoor je vrijheid danig wordt beperkt.

 

 

 

 

 

 

 

Een klein beetje basiskennis van sociologie dan wel antropologie zou niet overbodig zijn bij vele bule i.p.v. naar deze cultuur te kijken met een individualistische, "westerse" bril. Het vreemde van de bule is dat hij/zij denkt dat het haar niet zal overkomen en dat ze een lot uit de loterij hebben gewonnen. Welnu het brilletje af en toe eens opzetten kan nooit geen kwaad en dat kan je (zoals gezegd) een hoop ellende besparen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kort voor het middaguur krijg ik visite van mijn zus Petra en haar man Ronald. Hun kinderen Kim en Job laten uiteraard hun schooldiploma’s zien. Hun prestaties worden door mij beloond. Na een paar uur gezellig samenzijn keren ze weer terug richting Achterhoek. Het was vandaag een redelijk warme dag en wat nog belangrijker is, het was ook nog droog.

 

Tot zover Espel.

  De dagelijkse beslommeringen op Lombok

  19 juli 2009