De paarden van de hoop galopperen, maar de ezels der ervaring lopen langzaam.

Genoten van een goede nachtrust. Pas om 06:00 uur rol ik uit mijn mandje. Wil dan even op internet maar helaas, die ligt eruit. Lekker begin…dan maar naar buiten met een kop thee.

Vandaag staat er een lange wandeling in- en rondom Suranadi op het programma. We zullen lange tijd langs de irrigatiekanalen wandelen. Deze kanalen zijn al vaak onderwerp van onderzoek geweest. Ook nederlandse studenten hebben zich bezig gehouden met een onderzoek. Zij deden vooral onderzoek naar het waterbeheer op het eiland. Het is interessant om te lezen hoe de studenten zelf hun onderzoek hebben ervaren.

Er zijn in Lombok onderzoeken uitgevoerd met spannende resultaten, maar het is wat gevaarlijk hier iets mee te doen. Het onderzoek heeft maar zes weken geduurd, dus de mensen die in Indonesië hebben meegewerkt zullen zich afvragen hoeveel wij als studenten nu eigenlijk weten”, zegt student Bestuurs- & Organisatiewetenschap (B & O) Piter-jan Goodijk. Piter-jan is een van de zeven organisatoren van het Research Project. Twintig studenten deden binnen dat project in duo’s onderzoek naar watermanagement op Lombok. Elk duo had een ander onderwerp, bijvoorbeeld drinkwater, irrigatie of hygiëne. Het project was vooral bedoeld om te leren onderzoek te doen, maar de studenten hoopten ook de plaatselijke bevolking te kunnen helpen met hun adviezen. Dat laatste blijkt lastig.

Met zijn uitspraak doelt Piter-jan ondermeer op een onderzoek van Anneloes van der Meer en Merle Verdegaal. Deze twee studenten onderzochten een stichting die verschillende projecten in Lombok heeft om sanitaire- en drinkwatervoorzieningen te verbeteren. Merle: “Uit onze resultaten bleek dat de stichting niet zo effectief is als we dachten.” Anneloes: “Het probleem is dat de inwoners de faciliteiten niet goed gebruiken. Mensen in Lombok hebben zo’n ander beeld van watergebruik. Ze zeggen bijvoorbeeld: ik heb gister nog water uit de rivier gedronken en ik leef toch nog? En als god wil dat ik ziek word, word ik toch wel ziek. Nederlanders denken heel rationeel, in Lombok denken ze niet na over schoon of vies water.”

Piter-jan merkte meer cultuurverschillen op. Zo gingen bepaalde dingen minder gesmeerd dan verwacht: “In Indonesië werken afspraken heel anders dan in Nederland. Een gesprekje kan uren duren omdat het vooral gaat om vertrouwen winnen en thee drinken voor je met een interview begint. Het zijn clichés die we van tevoren kenden en waar we op voorbereid waren, maar daar liep iedereen toch tegenaan. Je kan dat zien als een belemmering, maar er staat tegenover dat ze echt de tijd voor je nemen. Ze organiseren gerust in plaats van een interview een bijeenkomst van een hele middag.”

Donderdag zal de eerste keer zijn dat de studenten echt inhoudelijk op hun onderzoek ingaan. Piter-jan: “In Lombok werd ook een symposium gehouden, maar daar werd het anders aangepakt. Alles moest daar vooral groots zijn. Er stonden gigantische banners, grote bloemkransen, er was een uitgebreide lunch. Zo’n symposium is heel erg gericht op de relatie. Iedereen wordt uitgenodigd en het gaat vooral om het uitspreken van je dankbaarheid. Inhoudelijk stelt het dus niet zoveel voor, maar dat interesseert ze ook minder. Je kan niet de illusie hebben dat je als student kan zeggen hoe het anders moet in zo’n land.”

Inmiddels heb ik de afgelopen jaren vele projecten voorbij zien komen. De ervaring leert mij inmiddels dat ik nog niet heb meegemaakt dat één van die onderzoeken ook maar iets heeft opgeleverd voor de gemeenschap op Lombok. Niet dat dit lag aan de goede bedoelingen van de onderzoekers maar wel aan hun naïviteit. Echte aanbevelingen of resultaten van de diverse onderzoeken zijn moeilijk te achterhalen. Waarbij ik dan de conclusie kan trekken dat de studenten een leuke vakantie hebben overgehouden aan hun “onderzoek”.

Omstreeks 14:30 uur rij ik naar Sandik waar ik Bruce ophaal. Helaas Frank moet vanwege zijn blessure verstek laten gaan. Het vertrekpunt ligt op een voor mij onbekende plaats maar de ervaren rot Bruce weet waar ik heen moet rijden. 

 

Bij aankomst is het niet al te druk. Kennelijk vinden sommigen de vertrekplaats te ver weg. Zoals te verwachten was, werd het een lange tocht door een prachtige natuur. Het is een glooiend parcours door de jungle maar ook door schitterende rijstvelden. Het tempo lag in het begin al direct hoog. Ook werden we menigmaal op het verkeerde been gezet en volgden we het verkeerde pad. Desalniettemin kon ik aanhaken bij een kopgroepje. Vanwege het glooiende landschap koos ik vandaag voor de Long. Helaas moest ik tijdens een beklimmingkje het groepje even loslaten en dacht dat ik hen wel weer zou inhalen. 

Helaas werkt dat in de jungle niet zo. Je bent elkaar na een minuut al kwijt en je ziet je voorgangers niet meer. Dan alleen verder. Eerste fout! Vervolgens kom ik op een splitsing en neem de verkeerde route. Ik raak het spoor bijster. Hierdoor wandel ik zeker 1.5 km te ver. Toch ben ik tevreden. Moe…maar niet voldaan omdat ik de twee cruciale fouten maakte. Na afloop nog even wat bijkletsen en bij drinken en dan terug naar huis. Wanneer ik Bruce bij zijn woning afzet geeft hij mij een prachtige wilde orchidee. Ik bedank hem en rij verder naar Villa Tulip. Kleding uit en bijkomen in het zwembad. Heerlijk smaakt zo’n koude Radler dan.

Tot zover Lombok.