Wat ik ervaar als realiteit, is het masker van mijn werkelijkheid.

Vanochtend moesten we het pooldek en het bankstel schoonmaken. Het lag onder een dun laagje stof. Ook zijn de luchthavens nog gesloten. Wanneer ik naar buiten kijk zie ik een bewolkte hemel. Het waait behoorlijk. De zon is niet te zien. Toch is het ruim 32 graden. De natuur is en blijft onvoorspelbaar. 

Ook vandaag is de luchthaven van Lombok nog gesloten. Er zitten zowel op Bali als op Lombok veel reizigers vast. Het is nog niet bekend wanneer de luchthavens weer opengaan. 

Onze gallons zijn leeg en dus gaan we een viertal gallons met drinkwater kopen. De auto ziet er niet uit. Helemaal onder het stof. Mensen rijden met mondkapjes op hun motoren en de helmschermen naar beneden. Zahra gaat met ons mee en heeft het hoogste woord. Nadat we ons drinkwater hebben gekocht rijden we naar de woning van Donny.

Daar krijgen we te horen dat Donny gisteren niet naar Perth is gevlogen maar nog steeds in het Rumah Sakit Harapan Keluarga ligt. Ik hoop voor hem dat hij een goede medische behandeling krijgt. In de middag hoor ik dat Donny in een kunstmatige coma wordt gehouden en dat hij geheel verlamd zou zijn. Ook zijn nek zou zijn gebroken. Hopelijk kan hij zo spoedig mogelijk naar Australië.

In Villa Tulip gaan Zahra en ik in het zwembad. We houden dit vol tot omstreeks 12:30 uur. Daarna vind ik het genoeg. Zahra wordt door Sherly afgedroogd en krijgt ze haar badjas aan. Niet veel later ligt ze te ronken in de slaapkamer. Uitgeteld.

De stof blijft maar neerkomen. Het houdt niet op. Ben blij dat ze vegen hier een leuke gewoonte vinden. Wanneer ik aan het strand zit, is het alsof er een deken over Lombok ligt. Ook de zonsondergang is niet echt spectaculair. Het biertje smaakt me wel. Daarnaast serveert het hotel ook nog eens gratis een schaaltje pinda’s. Toch een leuke bijkomstigheid. Laten we hopen dat morgen de vliegvelden weer opengaan en alle reizigers naar huis kunnen.

Tot zover Lombok.