Iedere persoon is een deur tot een andere wereld.

Nog steeds zijn wij onder de indruk van het overlijden van wandelmaat Danny. Ik ken Danny misschien een jaar maar hij heeft als persoon een diepe indruk op mij gemaakt. Zijn spontaniteit, zijn gulle lach zal ik niet vergeten. Hij kon mensen motiveren om een extra stapje te zetten gedurende de hash. Altijd bereidt om nieuwe wandelingen uit te zetten. Een goed mens waar wij veel te vroeg afscheid van moeten nemen.

Velen zijn met ons aangedaan getuige al het medeleven via Facebook. Evelien en Frank komen op visite. Ook zij zijn geschrokken van het droeve nieuws. We halen mooie herinneringen op. Danny zal nog lang in onze gedachten aanwezig zijn en zeker tijdens de hash. On-on soldier!

(Danny in het midden)

Kort na 12:00 uur trekt er een gordijn van regen over de Green Valley. Het lijkt erop dat dit een voorbode is van het regenseizoen. Immers de laatste paar dagen regent het elke middag. De buien duren niet zo gek lang maar lang genoeg om nat te worden. Sherly zet diverse planten in de regen, zodat het stof eraf kan spoelen. Ondanks dat het vliegveld weer geopend is, zie ik genoeg as op de bodem van het zwembad liggen.

Zoals gezegd de buien duren niet lang en na twintig minuten is de regen voorbij. In die tussentijd heb ik mijn INR waarde gemeten. Deze lag aan de lage kant. 2.3. De waarde naar de Trombosedienst gemaild. Gelukkig is de pijn behoorlijk afgenomen en misschien heb ik de niersteen al uitgeplast zonder dat ik het wist. Weet wel dat zo’n steentje behoorlijk veel pijn kan veroorzaken.

Wanneer de regen ophoudt is het een mooie tijd om even te gaan liggen. Vanmiddag wordt er gewandeld in de BTN Senggigi. Ik ben er omstreeks 15:30 uur. Alvorens er wordt begonnen met de hash is er een minuut stilte ter nagedachtenis aan Danny. Ook worden de aantal keren dat hij de hash wandelde genoemd. Daar is het startsein. 

Het is warm en het aanvangstempo ligt hoog. Te hoog voor mij. Desondanks wandel ik mee de bergop maar zal dat bezuren. Ik voel de spieren in mijn rechterbovenbeen protesteren. Ik drink wat maar ik ben te laat. Het tempo zakt en ik kan niet meer volgen. Logische keuze dat ik voor de short hash kies die toch ook ruim een uur duurt. 

Terug bij de vertrekplaats kan ik maar moeilijk tot rust komen. Wandelen in de tropen kan per uur verschillen. Vocht tot je nemen is een vereiste. En zeker op tijd. Ik blijf een tijdje op de grond zitten omdat ik bang ben om te vallen. Het zweet gutst van me af. Gelukkig merk ik na mijn tweede fles water dat ik fitter wordt en keer terug naar Villa Tulip. Daar een heerlijke warme douche waar ik goed van opknap.

Tot zover Lombok.